Hoe voelt een depressie?

Heb je iemand in jouw omgeving die een depressie heeft? Of heb je zelf een depressie en begrijpt je omgeving jou niet, heb je het al meerdere keren proberen uit te leggen maar is er weinig begrip voor jouw huidige situatie? In dit blog zal ik jullie proberen uit te leggen wat mijn depressie inhield. Hoe voelde mijn depressie? De depressie waar ik deze keer zelf niet meer uitkwam. De leegte, de somberheid en het verlangen naar de dood overspoelde mij. Ik zag geen uitweg meer.

In 2018 was ik ernstig depressief. Als ik hier al aan terugdenk krijg ik gelijk weer een idee van hoe ik mij die periode voelde. Ik heb al sinds mijn eetstoornis last van somberheid, maar zo rot als in 2018 had ik mij nog nooit gevoeld. Maar wat voel je nou eigenlijk als je depressief bent?

Hoe voelde ik mij?

Mijn depressie voelde als een oneindigheid, een duisternis waar geen einde aan leek te komen. Ik kon niks, was vermoeid, had nergens zin in en douchen was al een hele opgave. Wanneer ik mij heel iets beter voelde, kon ik mijzelf uit bed trekken, een douche pakken en vaak dook ik terug het bed in of ik kroop op de bank met een deken. Die momenten dat ik mij iets beter voelde waren er sporadisch. Het uit bed komen, douchen, aankleden en zelfs televisie kijken werd haast onmogelijk. Zelfs bewegen werd moeilijk. Ik deed deze dingen misschien wel, maar het donker, de somberheid was er. Altijd.


De dagen waren soms oneindig, wat zorgde dat ik het moeilijk vond hoop te houden.
Iedere dag deed het meer pijn. Op mijn slechtste kon ik alleen maar denken aan hoe ik er een einde aan zou maken, dat niemand mij zou missen en dat ik dan eindelijk niet meer hoefde te vechten. Mijn hoofd hoefde niet meer te kiezen tussen depressie & de eetstoornis en het leven aangaan, kiezen voor herstel.

In de tijd schreef ik af en toe mijn sombere gedachten op, zodat ze even uit mijn hoofd waren en ik dit later kon teruglezen. Het waren vaak korte zinnen, vol pijn, verdriet, maar een verafschuwing naar mijzelf. Ik vond dat ik faalde, niet goed genoeg was en nog steeds te dik.

Slapen kon ik vaak niet. Ik was soms meer dan 36 uur achtereen wakker, bleef in mijn bed, zocht een boek wat ik kon lezen of ik keek een serie aan een stuk door. Ik huilde, voelde mij rot en wilde niemand zien of spreken. Ik voelde mij een nietsnut. Omdat ik deze emoties niet wilde voelen begon ik mijzelf pijn te doen. Dit gaf een opluchtend gevoel. Het hielp me om even helemaal niets meer te hoeven voelen, alleen fysieke pijn. Ik wilde niet meer, ik wilde niet meer dag in dag uit een strijd leven. Ik zag het leven niet meer zitten en wilde er een einde aan maken.

Hoe gaat het nu?

Naarmate ik minder depressief werd, hoe meer ik mijn best deed om alles goed te doen, het leven te leven en gelukkig probeerde te worden. Echter werkt het helaas niet zo en viel ik geregeld weer terug. Zowel in de eetstoornis als depressie. Een eetstoornis is niet de oplossing voor een depressie en andersom. De enige manier om je beter te voelen is door er iets aan te doen. Door te blijven vechten, de juiste hulp te krijgen en te accepteren dat het nu eenmaal niet goed met je gaat. Natuurlijk voel ik mij ook wel eens somber, zeker na een aantal nachten weinig slaap of wanneer ik teveel heb gewerkt. Voor mij is dit ook een teken dat ik nooit meer terug wil naar die heftige depressie van 2018. Ik voelde mij zo intens leeggezogen, eenzaam en vlak. Nu heb ik de tools en weet ik wanneer ik wat liever voor mezelf mag zijn, wanneer ik rust mag pakken en wie ik in de arm kan nemen om erover te praten.

Heb jij een depressie en wil je eens met iemand praten? Stuur gerust een mailtje naar lifestylecoaching@maevitae.nl of een plan hier een telefonische afspraak in.

Liefs, Marieke

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

MaeVitae draait op SYS PlatformSYS Platform - Websites voor coaches